بى‏معرفت و گمراه؛ بدتر از حيوان

امام صادق عليه‏السلام اين طور مردم نمك به حرام را معرفى كرده است، مردم بى‏حيا، بى‏شرم كه هشتاد سال سر سفره خدا نشستند و خوردند و هيچ چيزى نفهميدند، شاخ و برگى، ميوه‏اى و رشدى پيدا نكردند.

شما ممكن است بفرماييد، همين آدم هشتاد ساله زن و بچه و نوه و نتيجه دارد. مى‏گوييم: اين‏ها را حيوانات هم دارند، مگر آنها ندارند؟ حيوانها نر و ماده دارند، گاهى هم نر و ماده آنها سالى هفت تا بچه مى‏زايند، بعضى‏ها سالى ده تا بچه مى‏زايند.

ماهى‏هاى ماده، بعد از تماس با نر، گاهى صد هزار تخم مى‏ريزند، كه صد هزار تا ماهى مى‏شوند، آن ماهى‏ها هم صد هزار تخم مى‏ريزند، يك ساله يك نر و ماده، چند ميليون ماهى مى‏شوند، تازه در اين زمينه هم آنها برنده هستند، باز اين بيچاره بعد از هشتاد سال، كلاً ده تا پسر و دختر دارد، اما ماهى نر و ماده بعد از يك سال يك ميليون نوه دارند. نمره را بايد به آنها داد.

اگر در مسابقه خوردن هم باشد كه خدا پدر شتر را بيامرزد، از اين‏ها بهتر و بيشتر هم مى‏خورد، آب يك هفته‏اش را يك دفعه مى‏خورد، يك هفته هم در بيابانها بدون آب راه مى‏رود.

تازه اين مردم آزارى هم كرده، بى‏دين مانده و رفته زن گرفته، چراغ ايمان زن را هم خاموش كرده، آن وقت اين دو زن و شوهر بى‏دين ده تا بچه بى‏دين هم پيدا كردند، و به جان شما انداختند.

اگر يك نفر خودش بود و هشتاد سالش بود، يك درجه ظلم و فساد داشت، اما الان خودش هست و زن و بچه و دختران و پسران و نوه‏ها و نتيجه‏ها. يك جمعيت ظالم به وجود آورده است، يعنى اين شخص يك كارخانه ظالم‏سازى بوده است.

حالا در چند بچه و نوه و نتيجه‏اش يكى به تور شما جوانهاى خوب الهى خورده، دو سه شبى پاى درسى، مناجاتى، دعائى، كميلى، ابوحمزه‏اى آمده، آدم خوبى شده، به چه درد آن آقا مى‏خورد؟

اين روايت: « الناقصُ ملعونٌ » يعنى كسى كه بدنش رشد كرده، ولى دنبال رشد عقل، قلب، نفس و جان نرفته است.