مغبون يا ملعون بودن انسان
روايت دوم از وجود مبارك امام كاظم عليهالسلام است كه مىفرمايد:
« من استوى يوماه فهو مغبون »
يكشنبه كسى اگر با شنبهاش يكى باشد، اضافه نشده باشد، اين سرش كلاه رفته است.
شما در ارزيابى عالم هستى بايد هر روز، آن وزنى كه قرآن مجيد مطرح كرده به شما اضافه شود.
« وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَن ثَقُلَتْ مَوَ زِينُهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
اين ترازوى من، ترازوى حق است، آنهايى كه وزن سنگينى پيدا كردند، اهل فلاح و رستگارى هستند:
« وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَ زِينُهُ فَأُوْلَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوآاْ أَنفُسَهُم بِمَا كَانُواْ بِـءَايَـتِنَا يَظْـلِمُونَ »
آنهايى كه متجاوز از حدود الهى بودند، و وزنشان كم شده، اينها اهل خسارت هستند.
هر روز بايد به وزن من اضافه شود؛ يك خير بيشتر، نماز بهتر، كلمه مثبت، مطالعه بيشتر، فهميدن دو آيه بيشتر، گوش دادن بهتر، كم كردن يك گناه از گناهان، توبه محكمتر، عيادت، حل مشكل، محبت بيشتر، اضافه بشود. هر روز اينقدر اضافه شود كه ديگر روزهايى برايم بيايد كه درى براى ورود شرّ به زندگى من باز نباشد و ايام عمر من پر از خير بشود.
دو روزتان مساوى نباشد؛ درس و علم بيشتر، كلاس بالاتر، دانشنامه قوىتر، تخصص بهتر،
« من المهد الى اللحد »
اين هم يك روايت است، كه از لحن روايت پيغمبر مقدارى آرامتر است، چون مخاطبان روايتِ موسى بن جعفر عليهالسلام مقدارى بهتر هستند، يعنى كسانى هستند كه در حدى كار كردند، اهل ايمان هستند، حرف را مىفهمند، اينها اگر دو روزشان مساوى باشد، ملعون نيستند، مغبون هستند. اما كسى كه اصلاً دنبال هيچ كارى در اين عالم به جز كار بدن نيست، ملعون است.
و كسى كه تنها كار بدنى ندارد، كار اخلاقى دارد، كار قلبى و روحى دارد، اما دو روزش مساوى است، او مغبون است.