همين بزرگوار روزى برايم تعريف كرد كه مرحوم آيت الله العظمى حائرى فرمود: من و حاج ميرزا حسين نائينى علما به ايشان پيغمبر اصول مى‏گويند- هم‏درس و هر دو مجتهد مسلم بوديم. وقتى مرجع تقليد زمانه از دنيا رفت، ما كه مرحوم آيت الله العظمى سيد محمد فشاركى را اعلم علماى شيعه در نجف مى‏دانستيم به در منزل ايشان رفتيم و در زديم.

وقتى ايشان از خانه بيرون آمد، ابتدا از ايشان پرسيديم كه آيا ما را مجتهد مى‏دانند يا خير؟ و وقتى ايشان جواب مثبت دادند گفتيم: نظر ما اين است كه شما اعلم علماى شيعه در زمان ما هستيد و بايد علمدارى شيعه و مرجعيت را قبول كنيد!

آيت الله حائرى مى‏فرمود: وقتى مرحوم سيد اين سخن را شنيد، دست خويش را به چارچوب در تكيه داد و گريست و فرمود:

«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ».

هر كس كار نيكى [به پيشگاه خدا] بياورد، پاداشى بهتر از آن براى اوست، و هر كس كار بدى بياورد [پس بداند آنان كه كارهاى ناشايسته انجام داده‏اند] جزا داده نمى‏شوند مگر آنچه را همواره انجام مى‏داده‏اند.

و افزود: قدرت مديريت شيعه در من نيست. درست است كه علمش را دارم، ولى روش اداره‏اش را بلد نيستم و اگر اين منصب را قبول كنم، خود را اهل دوزخ كرده‏ام و و من طاقت عذاب خدا را ندارم!

سپس، در را بست و رفت.

آرى، كسى كه با نگاه به قيامت زندگى كند و همواره آيه‏ «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ» را در نظر داشته باشد، هرگز سخن يا عمل نا به جايى از او صادر نمى‏شود.

همين سخنان پيامبر براى آن مرد عرب كافى بود، چرا كه او سرش را به زير افكند و از مسجد بيرون رفت. پيامبر اكرم، صلى‏الله‏عليه‏وآله، نيز با ديدن حال او رو به مردم كردند و فرمودند:

اين مرد بى‏معرفت و بى‏علم وارد مسجد شد، ولى عارف و آگاه از مسجد بيرون رفت.  اين روش بهره بردارى صحيح از نعمت گوش براى كسب معرفت و آگاهى است.