حكايتى كه درباره ايشان در اين‏جا مطرح است مربوط به نفس ومعنويت اوست كه متكى به اين حقيقت است كه امام صادق، عليه‏السلام، مى‏فرمايد: داشتن تقوى و معرفت انسان را به مقامى مى‏رساند كه مى‏تواند در امور دنيا (البته، در حد آن مقام) تصرف كند.نقل است كه حاجى مقدارى مانده به غروب آفتاب به سمت منزل خويش مى‏رفت كه يكى از ماموران حكومتى كه ايشان را نمى‏شناخت جلويشان را گرفت. با اين‏كه ايشان در تمام سبزوار شناخته شده بود، اما خيلى از ماموران دولت كه با مساجد و حوزه‏ها و مجالس محرم و صفر و ماه رمضان كارى نداشتند اين چهره علمى و دينى را نمى‏شناختند. از طرفى، لباس‏هاى حاجى هم در عين اين‏كه مهم‏ترين چهره قرن سيزدهم در حكمت و فلسفه بود مانند لباس دهاتى‏هاى سبزوار بود. اين بود كه مامور دولت ايشان را نشناخت.

آن‏چنان كه نقل شده است آن روز مامور از ايشان مى‏پرسد: خانه فلان كس كجاست؟ حاجى مى‏گويد: كارى با او دارى؟ مامور كاغذى را نشان مى‏دهد كه نشان مى‏دهد حاكم دستور داده ده گونى جو براى اسب‏هاى حكومتى از اين مرد بگيرند. (پولى هم بابت اين نوع حواله‏ها پرداخت نمى‏شد و در حقيقت مال مردم را به زور از آنان مى‏گرفتند).

حاجى مى‏بيند فردى كه بايد ده گونى جو را بدهد فرد متوسط الحالى است و ثروت و مال خاصى ندارد. اين است كه به مامور مى‏گويد: با من بيا! ايشان مامور را به خانه خود مى برد و از دسترنج كشاورزى خود ده گونى جو به اين مامور مى دهد.

مامور جو را مى‏برد و در آخور براى مصرف اسب‏هاى حكومتى مى‏ريزد، ولى وقتى مامورها صبح به سراغ اسب‏ها مى‏روند مى‏بينند آن‏ها گرسنه هستند و جوها در آخور دست نخورده مانده. هر چه اسب‏ها را وادار مى‏كنند هيچ كدام از آن جو نمى‏خورند. ناچار، مامورى كه جو راآورده مى‏خواهند و مى‏گويند: اين جو را از چه كسى گرفتى؟ مى‏گويد: از صاحب فلان حانه در فلان كوچه.

كسى را براى تحقيق مى‏فرستند و مى‏بينند آن جوها متعلق به حاجى سبزوارى بوده است. از ايشان مى‏پرسند: چرا اسب‏ها از جويى كه شما فرستاديد نمى‏خورند؟ مى‏گويد: من به آن جوها گفتم كه چون اين اسب‏ها متعلق به ظالمان است حق نداريد در دهان آن‏ها برويد!